Sakitlik linki
Salon boşalanda sükut daha gur səslənir.
Belə axşamlarda hər şey eşidilir: qonşu otaqda işığın sönməsi, resepsiyadakı qızların fincanları yığması, aşağıda qapının çırpılması, kişi zalında fenin son dəfə uğuldayıb dayanması. Sənin otağında isə isti işıq, lavanda qoxulu yağ, kuşetkanın üstündə təmiz örtük və gələn həftə üçün demək olar boş qalan qeydiyyat.
Mən Bakıda bir salonda masaj edirdim. O kabinet mənim deyildi, saatla götürürdüm və son aylarda icarə pulu beynimdə zəngli saat kimi çalırdı: səhər açılırdı — yadına düşürdü, gecə yatırsan — yenə yadına düşürdü. Yaxşı müştərilər az gəlirdi. Pis müştərilər isə daha çox. Gecikənlər, qiymət salanlar, “sonra köçürərəm” deyib yoxa çıxanlar. Mən də artıq elə bir yaşa və elə bir yorğunluğa çatmışdım ki, qadın üzündə gülümsəyib içində yavaş-yavaş əsəbləşir.
Həmin gün qəribə də olsa yaxşı keçmişdi. Ardıcıl iki daimi müştəri, sonra yeni biri, üstəlik çay pulu. Adamın yadından çıxan bir hiss olur ha — guya gün boş keçməyib. Elə məhz belə günlərdə insanı daha rahat tuturlar. Tam dibdə olanda yox, özünü bir az rahat buraxanda.
Axırıncı müştərim Sabina idi. Danışqan, baxımlı, kuşetkada üzü aşağı uzansa da yarım həyatını danışan qadınlardan. Çiyinlərini işləyə-işləyə o mənə ərindən, tıxaclardan, yuxusuzluqdan danışdı. Sonra birdən güldü və dedi ki, dünən gecə saat üçə qədər hansısa saytda oturub, çünki “heç olmasa başı dağılır”. Mən soruşdum, hansı sayt? O da başını qaldırmadan adını dedi, sonra çıxanda dəhlizdə həmin linki mənə messencerlə atdı.
Onda heç nə demədim. Sadəcə başımı tərpədib gedib örtüyü dəyişdim.
Növbə bitəndən sonra evə qayıtdım, dünəndən qalan şorbanı qızdırdım, mətbəxdə telefonla oturub həmin linki açdım. Sayt mənim Android telefonumda adi brauzerdə tez yükləndi, lap çox tez. Bir-iki səhifəyə baxıb bağladım və qərara gəldim ki, bu işə girməyəcəyəm. Amma adı beynimdə xırda bir tikan kimi qaldı.
Ertəsi gün iki müştəri arasında təxminən qırx dəqiqəlik boşluq yarandı. Resepsiyada pıçıltı ilə danışırdılar, administrator telefonda kiməsə saç boyası haqqında izah verirdi, dəhlizdən qəhvə ilə saç mumunun qarışıq iyi gəlirdi. Mən kabinetimdə oturub boş qalan saatıma baxdım və həmin linki yenidən açdım.
Elə onda qeydiyyatdan keçdim.
Nə evdə, nə gecə, nə də isterika içində — gündüz, salonun içində, iki müştərinin arasında, başqalarının səsi və addımları fonunda. Məlumatları yazdım, şifrə qurdum, təsdiqlədim. Bütün bunlar o qədər adi göründü ki, sonradan məni ən çox məhz bu qorxutdu. Bəzi şeylər insanın zəif anında yox, az qala darıxandan başlayır.
İlk depozit həmin yaxşı növbənin qazancından idi. Nə yemək pulu idi, nə ev kirayəsi, nə də son manatlar. Elə həmin “uğurlu günün” qazancı. Yəqin buna görə özümü aldatmaq daha asan oldu. Öz-özümə dedim: qorxulu heç nə yoxdur, bu sadəcə asan gələn pulun balaca hissəsidir. Marağa görə. İnsanların niyə bu barədə danışdığını başa düşmək üçün.
Birinci slotu demək olar ki, təsadüfən seçdim. Musiqi, işıqlar, o süni parıltı — xoşuma gəlmirdi, amma yapışırdı. Əvvəl bir az uduzdum. Sonra birdən normal bir bonus düşdü. Məbləğ qalxdı və içimdə o təhlükəli canlanma hiss olundu — insanın ordan sonra sakitliyə qayıtması çətin olur.
Mən udmuşdum.
Elə yox ki, həyat dəyişsin. Cekpot hekayəsi deyildi. Amma kifayət qədər idi ki, içimdə yapışqan bir fikir tərpənsin: bəlkə bir az da? Necə deyərlər, alınırsa, bu gün mənim günümdürsə, qoy getsin.
Ən çox adam da elə burada sınır.
Mən heç nə çıxarmadım. Heç cəhd də etmədim. Artmış balansa baxırdım və onu artıq pul kimi yox, oyunun davamı kimi görürdüm. Elə bil burada yaranıbsa, elə burada da qalmalıdır. Bir neçə dəfə də fırlatdım, sonra bir az da, sonra “yuvarlaq rəqəmə çatdırım” dedim. Və çox tezliklə yuxarıdan gələn hər şey geri getdi. Ardınca ilk depozit də getdi. Sonra bir az da. Sonra xırda qalıq.
Mən nəhayət dayanan vaxt, udduğumdan demək olar ki, heç nə qalmamışdı.
Ən murdar uduzma tipi də budur — gözünlə artıq pul saydığın şeyi öz əlinlə addım-addım geri vermək. Həm də hər dəfə özünü inandıraraq ki, hələ gec deyil, indi dayanaram.
Kabinetdə oturmuşdum, qapının o tayında növbəti müştəri gözləyirdi, içimdə isə hər şey boşalmış və qəzəbli idi. Mən o qadının yanına eyni üzlə, eyni sakit əllərlə, eyni səslə çıxmalı idim: “Keçin, uzanın, beliniz necədir?” Halbuki telefonumun içində indicə yaxşı növbənin pulu ölmüşdü.
Qalan axşamı dumanın içində işlədim.
Gecə isə evdə saytı yenidən açdım.
Məhz onda başıma əsl axmaq fikir gəldi. Sabina linki mənə özü atmışdı. Deməli, mən də kiməsə atsam və adam oradan girsə, mənə gətirdiyim oyunçuya görə bonus gələ bilər. Əvvəl özümə güldüm. Sonra güldüyüm dayandı. Səhəri gün müştərilərimdən birinə — münasibətim demək olar dostcasına olan bir qadına — çox ehtiyatla, guya arada, “işdən sonra baş dağıtmaq üçün” həmin linki göndərdim.
Buna görə kiçik bonus gələndə sevinc hiss etmədim.
Yüngüllük hiss etdim.
Ən qorxulusu da bu idi.
Çünki o andan sonra mən artıq sadəcə oynayan qadın deyildim. Mən başqalarını da ora çəkirdim — yumşaq şəkildə, nəzakətlə, demək olar görünmədən, guya yaxşı film və ya yuxu üçün tətbiq məsləhət görürmüşəm kimi.
Bir neçə gün sonra həmin müştəri özü mənə yazdı.
Əvvəl belə:
“Qulaq as, sən orda çoxdan oturursan?”
Sonra bir də:
“Mən dünən yenə girdim.”
Daha bir gün sonra isə:
“Sən deməmişdin ki, bu belə yapışır.”
Mən bu mesajları öz kabinetimdə oxuyurdum. Hər şey əvvəlki kimi idi: sözsüz musiqi, ağ dəsmallar, qızdırıcıdakı yağ, lampa, bağlı qapı. Və mən uzun vaxtdan sonra ilk dəfə işimdən iyrəndim. Masajdan yox. Seansların arasına sıxışdırdığım o ikinci, görünməz işdən.
Bunun nə ilə bitəcəyini hələ bilmirdim — günahla, dava ilə, ya da hər qadının o birisi haqqında lazım olduğundan bir az artıq şey bildiyi xırda şantajla. Amma bir şeyi artıq başa düşürdüm: bir vaxtlar salonun dəhlizində tənbəlliklə mənə atılan o link bir nöqtədən sonra sadəcə link olmaqdan çıxmışdı.
O, mənim öz həyatımla birlikdə başqasının həyatını da korlamaq üsuluna çevrilmişdi.