Qayıdan on dəqiqə

O axşam işdən evə elə bir halda qayıtmışdım ki, ayaqqabımı da dərhal çıxarmadım. Mətbəxdə stulun kənarında oturub bir müddət yerə baxdım, elə bil cavablar döşəmənin üstündə qalıb. Evdə bircə lampa yanırdı. Stolun üstündə səhərdən qalmış soyumuş çay vardı. Siqaret qutusunda isə cəmi iki ədəd siqaret qalmışdı. Üç gün sonra kirayə pulu verməliydim. Bir tərəfdən də anamın müalicəsi üçün götürdüyüm kredit boğazımdan yapışmışdı. Bu elə borc idi ki, adamı bir dəfə yox, hər gün yorurdu.

Mən kondisioner quraşdırıram. Bu işdə pul bir axarla gəlmir: bəzən ard-arda sifariş olur, bəzən də tam sakitlik. Həmin gün mənə köhnə bir avans geri qayıtmışdı. Böyük məbləğ deyildi, sadəcə artıq batdığını düşündüyüm pul idi. Günorta köçməni görəndə sevinməmişdim də. Onsuz da nə kirayəni tam bağlamağa, nə də krediti yüngülləşdirməyə yetmirdi.

Evdə sakitlik siqaret yandırandan sonra daha da ağırlaşdı. Küçədən bir maşının qapısı çırpıldı. Yuxarı mərtəbədə borudan su keçdi. Telefon ekranı aşağı çevrilmiş vəziyyətdə stolun üstündə idi. Onu uzun müddət əlimə almadım, çünki içində açmaq istəmədiyim mesajlar vardı: ev sahibi, aptek, anamın qardaşı.

Sonra yenə götürdüm. Çıxış yolu axtarmaq üçün yox. Sadəcə başımı on dəqiqəlik nəsə ilə məşğul etmək üçün.

Telefondakı köhnə qeydləri vərəqləməyə başladım. Orada hər şey qarışıq idi: kondisioner ölçüləri, ünvanlar, bina giriş kodları, alış-veriş siyahıları, bir də nə vaxtsa kimsənin atdığı, mənim də səbəbsizcə saxladığım linklər və adlar. Mən özüm də xatırlamırdım o qeydin ora necə düşdüyünü. Birdən qısa bir sətir gördüm: betandreas casino. Heç bir izah yox idi, elə bil kiminsə izi telefonumda ilişib qalmışdı.

Başqa vaxt olsa, keçib gedərdim. Amma o axşam içimdə “mən bunu etmərəm” deyəcək qədər qürur qalmamışdı. Android telefonumda brauzeri açdım, həmin adı yazdım və sayta keçdim.

Sayt tez açıldı. Dərhal gördüm ki, telefon nömrəsi ilə qeydiyyat mümkündür. Nə uzun anket, nə əlavə başağrısı. Sadəcə nömrə, kod, təsdiq. Nömrəmi yazdım, SMS gəldi, kodu daxil etdim və bir neçə saniyəyə içəridə idim. Elə asan idi ki, adamın əsəbi soyumur, əksinə artır. Elə bil normal həyata girmək bundan çətin, buna girmək isə həddindən artıq rahat idi.

Balans boş idi. Bank tətbiqini açdım, günorta qayıdan o pulu yenə gördüm. O pul nə hədiyyə idi, nə uğur, nə də qurtuluş. Sadəcə geri dönmüş bir avans idi. Yenə də gözümün qabağında onu kirayəyə, dərmana, kreditə böləndə heç nəyə çatmırdı. Elə bu hiss də adamı daha çox sındırır.

Həmin pulun bir hissəsini ilk depozit kimi yatırdım.

Bunu tez etdim. Sanki bir az da geciksəm, özüm özümə mane olacaqdım.

Sonra slotlara girdim və o qızılı, maskalı, parıltılı oyunlardan birini seçdim. Telefon əlimdə ağırlaşmışdı. Kiçik məbləğlə oynamağa başladım.

Əvvəl hər şey gözlənilən kimi getdi: boş, sonra xırda bir şey, yenə boş. Mən də ikinci siqareti çəkə-çəkə ekrana baxırdım. Nə xüsusi həyəcan vardı, nə ümid. Sadəcə mexanika. Basırsan, gözləyirsən, heç nə düşmür, yenə basırsan.

Artıq saytı bağlamaq istəyirdim ki, oyun birdən başqa cür hərəkət elədi. Əvvəl musiqi dəyişdi. Sonra ekran alışdı. Sonra bonus gəldi.

Mən özüm də hiss etmədən düz oturdum. Birinci free spin az bir şey verdi. Sonra bir az da. Sonra multiplier düşdü. Sonra bir də. Məbləğ birdən-birə yox, pillə-pillə qalxmağa başladı. Elə dəhşətlisi də bu idi. Hər rəqəm başıma ayrıca dəyirdi, üstünə növbətisi gəlirdi.

Mətbəxi unutdum. Soyuq çayı unutdum. İşdən qalan bel ağrısını da. Elə bil başımın içində yalnız bir şey vardı: ev sahibinin mesajları, anamın dərmanları, aptek qəbzi və sabaha saxladığım son siqaret.

Bonus bitəndə ilk an məbləği tam dərk etmədim.

Sonra başa düşdüm.

Bu məbləğ kirayənin bir hissəsini ödəməyə, kreditin ən təcili hissəsini bağlamağa və bir neçə gün nəfəs almağa çatırdı. Möcüzə deyildi. Yeni həyat da deyildi. Amma yarım saat əvvəl boğulduğum divarın içində balaca bir yarıq açılmışdı.

Səhifəni yenilədim. Məbləğ yerində idi.

Sonra çıxarışa keçdim. Əsl gərginlik elə burada başladı. Elə bildim indi nəsə olacaq: yoxlama, gecikmə, anlaşılmaz status, məktub, nə bilim nə. Amma kart çıxarışı sakit getdi. Yenə də hər şeyi birdən çıxarmadım. Bir hissəsini karta göndərdim, kiçik bir hissəni isə balansda saxladım. Oynamaq istədiyimdən yox. Sadəcə beynim inanmadığı üçün, sanki sistemin həqiqi olub-olmadığını yoxlayırdım.

Pul karta gələnə qədər mətbəxdə oturub hiss etdim ki, sabah ilk dəfə boğazımı eyni güclə sıxmır. Tam yox, amma zəif. Elə bil çiynimdən bir az yük götürülmüşdü. Mən artıq bilirdim o pul hara gedəcək: kirayə, dərman, kredit. Bu məbləğ məni azad etmirdi. Sadəcə bir neçə gün yalan uydurmadan yaşamaq imkanı verirdi.

Kartda mədaxil görünəndə nə qışqırdım, nə də yerimdən sıçradım. Sadəcə başımı əlimə söykəyib xeyli oturdum. Bu sevinc deyildi. Daha sakit bir şey idi. İçimdə çoxdan kilidlənmiş bir yer açılmışdı.

Sonra yenə hesaba girdim — çıxarış statusu qalıbmı, nə isə itməyib ki deyə baxmaq üçün. Onda gördüm ki, orada hələ də free spinlər qalıb.

Çox deyildi.

Normal adam bunu bağlayıb bir də dönməzdi. Mən də bağladım. Amma unutmadım.

Çünki beynimdə artıq çox təhlükəli bir əlaqə qurulmuşdu: boş mətbəx, borc, iki siqaret, geri qayıtmış avans, telefondakı köhnə qeyd — və birdən gələn nəfəs. Belə şeylər adamı sonra asan buraxmır.

Səhərə yaxın eyvana çıxdım. Həyət sakit idi. Bakı hələ tam oyanmamışdı. Telefon əlimdə idi, kartda isə bir neçə saat əvvəl olmayan pul. Böyük, nağıl kimi pul yox. Sadəcə kifayət edən pul.

Elə o anda dostum yazdı: “Qardaş, yatmamısan?”

Mesaja baxdım, sonra yenə ekrana baxdım və içimdə başa düşdüm ki, cavab versəm, bu hekayə bu gecə bitməyəcək.

Çünki adamın qazandığı pul nadir hallarda yalnız onun özünə aid qalır. Gec-tez kimsə mütləq soruşur: sən o çatlaq yeri divarda harada tapdın?